Dankbare Manuel heeft het geluk gevonden bij Spirotech
Manuel van den Heuvel werkt met metalen onderdelen en houdt van metalmuziek. Op basis van die eigenschappen zóú je kunnen denken dat hij keihard is. Zijn directe omgeving weet wel beter, want zijn zachtere, gevoelige kant is ook duidelijk aanwezig. Als hij bijvoorbeeld begint over de reis van zijn leven, krijgt hij nog steeds kippenvel op zijn armen en een brok – niet van Bonzo – in zijn keel.
Van een belangrijk hoofdstuk in het leven van Manuel (1971) kun je misschien niet de film Seven years in Tibet, maar wél Ten days in Tibet maken. Dat hij dat land bezocht, heeft alles te maken met zijn werk bij Spirotech.
“Een jaar of vijftien geleden luisterden we als medewerkers naar een toespraak van onze toenmalige CEO Daphne Scholten”, begint Manuel zijn terugblik. “Tijdens de vragenronde vroeg ik haar hoe het ging met het weeshuis in Tibet, dat we steunden. Dat was op zich geen vraag die ze niet zag aankomen, want ik vroeg er best vaak naar. Ik zat toen al in de personeelsvertegenwoordiging en vond het belangrijk om te weten hoe het met de kinderen ging. Haar standaard antwoord was dat Spirotech steeds geld naar het weeshuis stuurde.”
Helemaal versteld
Deze keer had Daphne een redelijk verrassende respons voor de Deurnenaar. “Ze zei: ‘We hebben deze keer iemand die het weeshuis gaat bezoeken. Zijn naam is Manuel.’ Man, ik stond helemaal versteld. Ik had werkelijk níks in de gaten. Spirotech had voor me geregeld dat ik tien dagen naar Tibet mocht, onder meer om ‘ons’ weeshuis te bezoeken. Ik kreeg zelfs nog een persoonlijke gids die mij begeleidde.”
Het kost Manuel soms moeite om de woorden te vinden die recht doen aan de manier waarop hij die reis heeft beleefd. “De mensen daar zijn zó onbeschrijflijk gastvrij en lief. Je krijgt overal thee en wat te eten aangeboden. De monniken helpen iedereen die hulp nodig heeft. We waren ook bij het weeshuis. De kinderen daar kwamen op me af, hielden me vast en lieten me niet meer los. De tranen sprongen in mijn ogen. Ik raak nu nóg ontroerd als ik eraan denk.”
Een uniek bezoek aan het paleis van de Dalai Lama
Een van de andere hoogtepunten was het bezoek aan het onderkomen waar de Dalai Lama woont, de hoogste spirituele leider binnen het Tibetaans boeddhisme. Niet iemand die je dagelijks kunt tegenkomen tijdens het halen van een netje mandarijnen in de supermarkt. “Je kunt het zwaarbewaakte paleis bezoeken, maar de ruimtes waar hij mediteert, gasten ontvangt en slaapt kom je nooit in.”
Tenzij je Manuel heet, en een beetje geluk hebt. “Toen we bij de deur waren die toegang bood tot de belangrijkste vertrekken, kwam er net een monnik naar buiten. Mijn Tibetaanse gids en ik gaven hem wat geld, zoals daar gebruikelijk is. Hij zei dat we wel even binnen mochten kijken. De gids begon te huilen van geluk. Hij zei: ‘Ik heb er zeventien jaar over gedaan om hier binnen te komen, en met jou aan mijn zijde wordt het werkelijkheid.”
Zware metalen
Om bij Spirotech binnen te komen, had Manuel geen zeventien jaar nodig. “Het was 1999 en ik werkte bij een bedrijf waar ik niet zo gelukkig was. Iemand van Spirotech informeerde of ik interesse had om over te stappen. Dat had ik wel, en ik voelde me meteen thuis. Ik heb op de logistiek, montage, spuiterij en lasserij gewerkt. Nu werk ik op de lakkerij. Hartstikke mooi werk en ik krijg er voldoening van. Ik maak lelijke dingen mooi. En ik hoef niet meer te fitnessen. Ik moet regelmatig behoorlijk zware metalen onderdelen aan een haak hangen.”
Manuel houdt ook van zware metalen uit de speakers. Hij luistert veel naar befaamde heavymetalcollectieven als Metallica, Iron Maiden, Slayer en Sepultura. Zelf musiceren is iets minder aan hem besteed. “Aan mij is geen groot gitarist verloren gegaan.”
Een heel hecht team
Zoals zijn track record al doet vermoeden, heeft Manuel – die ook bhv’er is – het prima naar zijn zin in Helmond. “Weet je, er zijn hier best weleens dagen dat we op elkaar of onszelf mopperen. Maar als het er écht toe doet, zijn we er voor elkaar. Een poos geleden lag een collega een tijdlang in het ziekenhuis, waardoor hij niet voor zijn kinderen kon zorgen.Een andere collega ontfermde zich meteen over de kinderen.
Een andere collega van me kon een tijd niet autorijden. Ik heb hem in die tijd ’s morgens opgehaald en na het werk weer naar huis gebracht. Dat zou andersom ook gebeuren. We zijn een heel hecht team.”
Het geluk gevonden
Met één collega heeft hij een band die nog net wat specialer is. “Ik heb niet altijd geluk gehad in de liefde. Bij Spirotech heb ik mijn huidige partner leren kennen en we hebben het hartstikke goed samen.”
Manuel heeft het geluk gevonden en weet ook de kleine dingen in het leven te waarderen. Of dat komt door de onvergetelijke reis naar Tibet en de ontmoeting met de dankbare lokale bevolking, weten we niet. Maar die ervaring blijft zijn leven lang bij hem. En Manuel blijft hopelijk ook nog een hele tijd bij ons. Want collega’s met zo’n groot hart houden we er graag bij.